De coach is dood………
“Maandagochtend 9 november is Jaap Viergever overleden aan de gevolgen van een verkeersongeluk”.
Dit was zo ongeveer de tekst op TV Rijnmond waarmee velen in Numansdorp en omgeving op de hoogte werden gebracht van het feit dat één van de meest opvallende trainers uit het zaterdagvoetbal in ons district niet meer onder ons was. Bijna iedereen in Numansdorp, ook diegenen die niet echt geïnteresseerd waren in voetbal, was wel bekend met de naam en faam van de authentieke Brabander, die jarenlang als trainer aan NSVV verbonden was geweest.
Jaap Viergever kwam in 1982 bij NSVV, nadat de selectie en het bestuur hadden besloten om te proberen wat hogerop te komen in het zaterdagvoetbal en wat meer prestatiegericht bezig te zijn. En daarbij hoorde een trainer die op dezelfde golflengte opereerde en reken maar dat Jaap Viergever zo’n trainer was !!! Dat werd ons al duidelijk tijdens het gesprek tussen trainer en spelersafvaardiging en velen in de selectie zouden dat tot hun schade en soms schande ervaren.! Eigenlijk was hij voor ons soms té fanatiek, té prestatiegericht en het duurde dan ook wel even voor hij iedereen had overtuigd dat er maar één manier was om de top te bereiken: de zijne dus, de Jaap Viergever-methode.
Weg met het enigszins vrijblijvende: twee maal per week een goed uur trainen; neen, er moest gepresteerd worden en dat vergde nu eenmaal offers en als je die offers niet kon of wilde opbrengen was er geen plaats meer voor je.
Zijn methode werkte: na een wat moeizame eerste competitie kwamen de resultaten en zoals altijd had de winnaar gelijk, Jaap Viergever dus.
Eén en ander resulteerde in de meest succesrijke periode van onze club, met drie afdelingstitels en een aantal aansprekende wedstrijden tegen profteams in de strijd om de “grote” beker: Cambuur, Sparta, RKC en FC Twente werden met redelijk voetbal gedwongen diep te gaan om van ons te winnen en NEC werd zelfs uitgeschakeld.
De coach, zoals alle spelers hem noemden, was een man van uitersten, van hoge toppen en diepe dalen. Aan de ene kant was hij stoer, doortastend, volhardend en eigenwijs, aan de andere kant was hij gevoelig en emotioneel. Hij kon heel uitbundig reageren bij een overwinning, maar hij zat soms ook lange tijd voor in de bus met het hoofd in de handen als we verloren hadden; hij was dan voor niemand aanspreekbaar en niet voor rede vatbaar. Ook gebeurde het met enige regelmaat dat hij na een verloren thuiswedstrijd zonder in de kantine te zijn geweest, naar Drunen terug reed. Hij had een groot gevoel voor humor, maar reageerde met een verschrikkelijke looptraining toen Jan Klein een bordje met “Renbaan Duindigt” bij het trainingsveld had opgehangen.
Hij wilde winnen ten koste van veel. Zo gebeurde het eens dat het wel “handig” zou zijn als een wedstrijd tegen Excelsior M. niet zou doorgaan, omdat we kampten met veel blessures en enkele schorsingen. Het weer werkte ook mee: er was veel regen gevallen en de coach belde op vrijdagavond maar liefst vier keer met de consul, Rein Keijzer, om hem te bewegen het veld af te keuren. Op zaterdagochtend belde hij zelfs al voor zevenen om te vragen [eigenlijk : eisen] de wedstrijd toch vooral niet te laten doorgaan en ook de voorzitter Freek Schut, werd er bij gehaald, maar tevergeefs: de wedstrijd ging toch door. Uiteindelijk wonnen wij en het commentaar van de coach was dat NSVV toch wel een schitterende club was, want waar zou men met zoveel blessures en schorsingen én slechte veldomstandigheden zo’n belangrijke wedstrijd niet afgelasten?? Rein Keijzer kreeg een platvinkje voor alle “moeite”.
Een groot deel van zijn “arbeidzame vrije tijd” heeft hij bij NSVV doorgebracht: hij is wellicht niet de beste, maar toch zeker de meest succesvolle trainer van onze club geweest. Het is, dunkt me, niet overdreven te stellen dat met zijn dood één van de meest markante en eigenzinnige figuren uit de voetbalwereld in onze omgeving is heengegaan, een Brabander die diepe sporen heeft achtergelaten in de herinnering van allen die met hem te maken hebben gehad.
Coach: hou doe!!
Jaap van Holten
